ભૂતપૂર્વ રાષ્ટ્રપતિ એ.પી.જે. અબ્દુલ કલામ તે દિવસોમાં રામેશ્ર્વરની શાળામાં ભણતા હતા. તેમના પિતાજી જૈનુલાબદ્દીન રામેશ્ર્વર પંચાયત મંડળના પ્રમુખ હતા. એક માણસ તેમના ઓરડામાં આવ્યો અને પૂછ્યું તમારા પિતાજી ક્યાં છે ? તેમણે કહ્યું કે તેઓ નમાઝ પઢવા માટે ગયા છે. તે વ્યક્તિએ એક પેકેટ પકડાવતાં કહ્યું, ‘આ તમારા પિતાજીને આપી દેજો. આ પુસ્તક તેમને ભેટ આપવા માટે જ આવ્યો હતો.’
પિતાજી પાછા આવ્યા તો તેમણે ખાટલા પરનું પેકેટ જોઈને પૂછ્યું, ‘પેકેટ કોણ આપી ગયું ?’ પુત્રે જવાબ આપ્યો, ‘કોઈ ભેટ આપવા માટે આવ્યા હતા, તે મૂકીને ગયા છે.’ પિતાજીએ પેકેટ ખોલ્યું તો તેમાંથી ધોતી, ઉપવસ્ત્ર અને મીઠાઈ નીકળ્યાં. તેઓ ગુસ્સે થયા અને પુત્રના ગાલ પર લાફો મારતાં કહ્યું, ‘એક વાત બરોબર સમજી લે કે અમુક સ્થાન પર પહોંચ્યા પછી કોઈ ભેટ આપે છે તો તેની પાછળ જરૂર કોઈ ને કોઈ સ્વાર્થ છુપાયેલો હોય છે. તે તમારી પાસે ખોટું કરાવવાની અપેક્ષા રાખે છે, જો ભવિષ્યમાં તને પણ કોઈ હોદ્દો મળે અને આ પ્રમાણે કોઈ લાભ-લાલચ આપવાનો પ્રયાસ કરે તો તેને કદી પણ સ્વીકારતો નહીં.’ અબ્દુલ કલામે તે જ વખતે સંકલ્પ કર્યો કે તેઓ જીવનમાં ક્યારેય પણ કોઈની ભેટનો સ્વીકાર નહીં કરે.
પિતાજી પાછા આવ્યા તો તેમણે ખાટલા પરનું પેકેટ જોઈને પૂછ્યું, ‘પેકેટ કોણ આપી ગયું ?’ પુત્રે જવાબ આપ્યો, ‘કોઈ ભેટ આપવા માટે આવ્યા હતા, તે મૂકીને ગયા છે.’ પિતાજીએ પેકેટ ખોલ્યું તો તેમાંથી ધોતી, ઉપવસ્ત્ર અને મીઠાઈ નીકળ્યાં. તેઓ ગુસ્સે થયા અને પુત્રના ગાલ પર લાફો મારતાં કહ્યું, ‘એક વાત બરોબર સમજી લે કે અમુક સ્થાન પર પહોંચ્યા પછી કોઈ ભેટ આપે છે તો તેની પાછળ જરૂર કોઈ ને કોઈ સ્વાર્થ છુપાયેલો હોય છે. તે તમારી પાસે ખોટું કરાવવાની અપેક્ષા રાખે છે, જો ભવિષ્યમાં તને પણ કોઈ હોદ્દો મળે અને આ પ્રમાણે કોઈ લાભ-લાલચ આપવાનો પ્રયાસ કરે તો તેને કદી પણ સ્વીકારતો નહીં.’ અબ્દુલ કલામે તે જ વખતે સંકલ્પ કર્યો કે તેઓ જીવનમાં ક્યારેય પણ કોઈની ભેટનો સ્વીકાર નહીં કરે.
No comments:
Post a Comment